Wim en Evy @ Africa: Visiting Wim & Evy in The Land Of Sand (door Marjo)

Eindelijk is het me dan toch gelukt om mijn zusje en Wim een bezoekje te brengen. Twee weekjes mee genieten in Namibië, het land of the endless horizons. En dat klopt in elk geval! Namibië is prachtig. Met amper een tweetal miljoen inwoners in een land dat 25 keer zo groot is als België, is het overal rustig, er zijn dagen geweest dat we amper iemand zijn tegengekomen. Een zaligheid, zo rustig, zo uitgestrekt, zo mooi.

We hadden afgesproken dat ik zou meereizen met hen op dezelfde manier zoals zij dat al maanden doen. Met de tent en overlevend op noodles en pasta. En dat is me prima bevallen, een beetje back to basics. Maar ze zijn levensgenieters en hun echte Belgische roots nog niet vergeten, dus wordt er op tijd en stond ook wel geaperitiefd met het pintje en een zak chips (Wim moet toch ergens de verloren kilo’s van het gezonde leven weer zien in te halen). En natuurlijk wordt er ook wel eens uitgebreider gekookt, met een braai, barbecue dus, zoals dat hier heet, of trakteerden we onszelf op een uitje in een restaurant. En dat gaat dan van sushi tot giraffe of zebra. Heerlijk lekker, overigens. Ze leven dus sober, maar met hier en daar een extraatje, vond ik het een prima way of life.

Maar terug naar het land of sand, de prachtige woestijnen met de eindeloze duinen, echt zoals in de boekskes. Adembenemend. Wondermooi. Onbeschrijflijk. En de Namibiërs houden het eenvoudig. De duinen krijgen hier gewoon een nummer. Dune 45 in Sesriem en absoluut ook Dune 7 in Swakopmund zijn aanraders! Omdat we alledrie de wintervakantie gemist hebben (wat erger voor mij is dan voor hen ;) ) , hebben we ons hartje toch nog even kunnen ophalen door te gaan sandboarden. Echt heel gelijkaardig met het snowboarden, maar wel zonder lift. De duin gewoon terug te voet omhoog, dat is pas sport! En voor Evy was het vooral racen naar beneden met een plank , met snelheden tot 60 à 70 km per uur. En gaan!

Een streepje cultuur wilden we natuurlijk ook niet missen, dus een bezoekje aan de Damara en de Himba, waren dan ook een must. En omdat we soms echt zo weinig mensen tegenkwamen, was ik soms al bijna het gevoel van echt wel in Afrika te zijn kwijt. Dat heb ik daar in elk geval teruggevonden. Het kleurrijke Afrika met eeuwenoude tradities. Volkeren die hun eigen dorp bouwen in the middle of nowhere en voor bijna alles zelf zorgen, zodat ze dus niet naar de supermarkt moeten gaan. Een typische klederdracht per stam, als is die klederdracht voor de vrouwen eerder schaars. In monokini rondlopen is duidelijk niet vooruitstrevend. Maar ik blijf een beha toch nog wel praktisch vinden. Ik ben dan ook maar een gewone Westerling ....

We hebben heel wat kilometers afgelegd met Katie, hun autootje, of moet ik een echte RAV 4 zeggen?! Ze heeft alle lastige wegen moedig getrotseert, want van een goede weg is er vaak geen sprake, laat staan dat er veel asfalt is. Met drie pasten we er net in. Katie is hier dus hun trouwe vriendin, hun huis en zelfs op tijdens mijn korte verblijf snap ik bijna waarom ze haar eigen faceboekpagina van hen gekregen heeft.

Afrika zou Afrika natuurlijk niet zijn zonder enkele game drives in een Safaripark, Etosha. Prachtige natuur, heel veel wild. Massa’s zebra’s, wildebeesten, gemsbokken, springbokken, giraffen én enorm veel zwarte neushoorns hebben we gezien. Een echte zeldzaamheid! Om een idee te geven, Wim en Evy hadden eerder 85 EUR per persoon voor betaald (even een uitspattinkje én de rhino’s zijn een nieuwe passie van Wim) en hebben er toen maar ééntje mogen zien. Lucky us dus! Jammer genoeg hebben we de leeuwen moeten missen, maar dat is dan weer een goede reden om nog eens naar Afrika af te zakken.

Intussen zijn we terug in Windhoek beland, voor mij zit het er bijna op.

Het was enorm leuk om hen terug te zien, ze zien er allebei heel happy, ontspannen en gezond uit!

They are living the good life, want het is zoals ze zeggen ‘ ‘t zijn de zotten die werken’.

Merci dat ik even mee mocht reizen, ik heb er enorm van genoten. Geniet nog van jullie laatste maanden, schatjes , en tot in juli!

Marjo