Mount Mulanje

Onze eerste trekking zit erop! We kozen voor het Mulanje massief helemaal ten zuiden van Malawi. Een massief op een hoogte van ongeveer 2500m met als hoogste top Sapitwa op 3002m.

Op mijn eerste echte trekking was het gezelschap van een ervaren berggeit (Wim dus) een heuse troef. Mijn lieve macho, die zijn eer hoog wilde houden, wilde geen beroep doen op ander mannelijk gezelschap en deed dus dienst als gids én rugzak-drager (een persoonlijk ezeltje dus). Handig toch, met een hoogteverschil van bijna 1000 meter per dag!
Voor de eerste twee dagen werden we verplicht om toch een gids te nemen. “het is voor de veiligheid meneer”. John was onze gids en vertelde tijdens de eerste klim al klaar en duidelijk dat het hem enkel voor het geld te doen was. (H)eerlijk toch!
De eerste dag vertrokken we vanuit Likhubula richting Chambe. In amper 3u stegen we meer dan 1000m, om in de Chambe hut te overnachten op zo’n 1900m.
Dag twee bracht ons in 3uurtjes naar de Chisepo hut, aan de voet van de klim naar Sapitwa. Omdat onze beentjes wel meer aankonden, besloten we in de namiddag een wandelingetje te maken en zo belandden we in Otto’s Valley, waar we heerlijk konden zwemmen in héél koud water.

De berghutten in het massief doorstaan vlot de vergelijking met Schotse berghutten en komen zelfs in de buurt van de Noorse. Elke berghut wordt bemand door een watchman die voor hout & water zorgt. Erg aangenaam dat je geen hout meer moet kappen na enkele uren stappen...

Het hoogtepunt van de 5-daagse was dag 3: de peak Sapitwa op 3002 meter, die we samen met twee Duitse madammen en hun gids beklommen! Stevig klauwteren vanaf 5u30 ‘s ochtends, af en toe echt gekkenwerk, maar hoogtevrees was gelukkig bij niemand te bespeuren! Het bereiken van de top drie uur later was een opluchting: prachtig uitzicht, super heldere, zonnige ochtend en een graanreep met chocola! Maar de echte ontlading kwam toch pas toen we weer bij de hut aankwamen, tegen de middag...

In de namiddag trok alles dicht en brak er op korte tijd een gigantisch onweer met hagelbollen los zoals we er nog niet dikwijls een gezien hadden! Op onze weg naar het dal waren we twee locals gekruist, die dus op het moment van onweer nog op de berg zaten. Beekjes veranderden in een mum van tijd in wildwaterrivieren en gigantische watervallen. Bij klaarlichte dag werd het plots heel donker en mistig, het zicht moet dus bijzonder beperkt geweest zijn. Gedurende anderhalf uur hebben we met een klein hartje de komst van deze twee locals afgewacht... Net voor zonsondergang kwamen ze beneden aan, zwaar onder de indruk van de weersomstandigheden, ijskoud en hun God bijzonder dankbaar voor zoveel geluk. Een intens moment om een intense dag af te sluiten!

Op dag 4 scheen de zon weer en het leek wel of het helemaal niet gestormd had en dus trokken we vrolijk én zonder gids naar de volgende hut. Via Lichenya trokken we naar de CCAP hut, een oude hut die bewoond werd door een erg vriendelijk en schattig oud meneertje!
Op onze laatste dag was het dalen, dalen, en dalen. Moe maar voldaan kwamen we weer aan in Mulanje. De drukte & de hitte overvielen ons sterk na enkele dagen in de rustige natuur.

Mijn lieve macho heeft de uitdaging vlot doorstaan en krijgt een pluim voor bewezen diensten als gids, drager en motivator! Voor herhaling vatbaar dus!