Na onze ervaringen met ontwikkelingssamenwerking en de gesprekken die we hadden met elkaar en andere reizigers, lijkt het interessant om enkele gedachten op een rijtje te zetten.
Evy & ik zijn ervan overtuigd dat we tijdens onze tijd in Afrika iets nuttig willen doen, een bijdrage leveren. Maar wat is iets nuttig doen? Pillen in zakjes steken in het districtshospitaal? Spuitjes geven aan zieke kinderen? Enkele pianolessen geven? Engelse taallessen geven aan de staff van de lodge?
In Malawi maakten we kennis met twee verschillende projecten. Het project in de lodge draaide vierkant en de kans dat onze bijdrage op lange termijn nuttig was, dan wel constructief, was miniem. Want hoe nuttig is het om gedurende enkele weken wat Engels te leren aan de staff als je niet weet of een volgende vrijwilliger dat ook zal doen? Waarom zouden wij als vrijwilliger enkele maanden de coördinatie overnemen, als de boel tussen de verschillende vrijwilligers door, geleid wordt door de lokale staff? Als er geen continuïteit is, vragen wij ons af, hoe nuttig is kan onze bijdrage dan zijn?
Music Crossroads, het tweede project, loopt erg goed. Volledig in handen van Malawianen – met funding van buitenaf – had dit project een duidelijk visie en ze slaagde er ook in deze waar te maken. Dit project draaide erg goed zonder hulp van buitenaf, en de meerwaarde die wij (lees: Evy) konden bieden was dan ook beperkt. Evy gaf er enkele pianolessen aan drie muziekleraren. Die drie waren er haar erg dankbaar voor. Maar dan kwam weer de vraag: Wat zullen ze ermee doen eens Evy weg is?
Hier was de vraag voor ons dan eerder: welke meerwaarde kunnen wij bieden? Wat kunnen wij bijdragen op korte termijn, waar de organisatie en hun mensen op lange termijn iets mee kunnen?
Ontwikkelingssamenwerking, en voor ons dan vrijwilligerswerk, moet aan enkele voorwaarden voldoen.
Het spreekt voor zich dat elke vorm van ontwikkelingssamenwerking een antwoord moet bieden op een hulpvraag of een nood van een gemeenschap.
Voor ons is het ook belangrijk om voldoening te krijgen uit hetgeen we doen. Pillen in zakjes steken, mag dan wel het personeel van het ziekenhuis ontlasten, erg boeiend is het niet. (Zeker niet als je vaststelt dat het personeel met hun ‘extra tijd’ de krant gaat lezen.)
Het belangrijkste, naar ons idee, is dat er toekomstperspectief moet zijn, een visie, duurzaamheid, er moet continuïteit zijn. Uiteraard kan het erg leuk zijn om in een plaatselijk schooltje enkele weken Engels te geven. Het antwoord misschien op een hulpvraag van een gemeenschap en je krijgt er waarschijnlijk wel voldoening van. Alleen, wat is de meerwaarde als het enkele maanden of jaren duurt eer er nog eens een sympathieke blanke passeert die tijd en zin heeft om enkele weken Engelse les te geven? Is het dan niet eerder een druppel op een hete plaat dan echte hulp?
Na onze ervaringen in Malawi, blijven we met een beetje op onze honger zitten. Heel veel vierde pijler projecten zijn gestart vanuit goede bedoelingen, maar sterven na verloop van tijd een stille dood. Andere projecten draaien erg goed en hebben dan ook geen extra ‘hulp’ nodig.
Ondertussen blijven Evy & ik uitkijken naar een project. Een project waar we voor onszelf voldoening kunnen uithalen, dat ook een meerwaarde biedt voor ‘de gemeenschap’ én waarin continuïteit verzekerd wordt.
Hoewel de kans klein lijkt dat we zoiets zullen tegenkomen, blijven we onze ogen en oren open houden. En we hopen van harte dat jullie thuis duimen voor ons!
Een erg interessant artikel over ‘voluntourism’ (jawel, er bestaat een term voor!), vinden jullie via deze link (dank je Tina!)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten