Openbaar vervoer in Mozambique

Hoewel het reizen in Malawi naar Afrikaanse normen steeds relatief vlot verliep, bleek dat in Mozambique net iets anders! Portugees is geen Engels, en zelfs met ons beste Spaans-Portugees komen we hier nergens. Met handen en voeten (en een dikke portemonnee) kregen we wel een visum te pakken aan de grens, maar de wegen van het openbaar vervoer bleven vrij ondoorgrondelijk. Taal is echt een struikelblok, communiceren met locals vaak één grote bron van frustratie. De gemiddelde Mozambiquaan spreekt een Afrikaanse variant van Portugees en dus hopeloos. Of ze ons niet willen of niet kunnen begrijpen is niet altijd zo duidelijk...

De weg naar Ilha De Mocambique
Het heeft ons maar liefst 2,5 dagen gekost om 800km af te leggen! Lange afstandsbussen bestaan hier nauwelijks, en dus zaten we met onze grote rugzak afwisselend achterop een fiets-taxi’s (die jongens trappen voor hun leven!), in een camion, en achterop een brommer-taxi. Eerste nacht op een derde van de afstand gestrand, geduld bleek dus het codewoord... (jammer, want dat hebben Wim en ik geen van beiden op overschot...) De volgende ochtend gingen we voor dag en dauw een echte bus nemen, maar helaas kwam die nooit opdagen. Het werd dan maar de chapa, de lokale minibus, met 28 man (terwijl zo’n busje in Malawi al meer dan vol genoeg zit bij 20 man!). Opeengepropt als sardienen, een paar man nog rechtstaand tegen de deur geplakt, minstens 5 kinderen op schoot, nog wat levende kippen tussenin, en loeiharde muziek om de sfeer erin te houden. Uuuren hebben we zo gezeten, in onze beste zen-toestand! Ongelooflijk dat er niemand protesteert om zo als beesten behandeld te worden.
De tweede dag opnieuw gestrand, maar gelukkig was de afstand de volgende ochtend niet meer ver om wel tegen de middag op het eiland te geraken. Vermoeid, gespannen en ambetant dan toch op bestemming geraakt, maar dit waren niet beste ingrediënten om de sfeer erin te houden. Die paar dagen relaxen waren dus meer dan welkom!

Verder zuidwaarts
Helaas werden we al snel weer op de proef gesteld toen we het eiland wilde verlaten richting Gurue, een dorp met prachtige theeplantages in het binnenland... We verlieten het eiland rond 4u30 in de ochtend om pas tegen 17u in Gurue aan te komen. De laatste 5 uur reden we vanachter in de open laadbak van een pick-up met 20 man bij 42°C! “Openbaar vervoer” in Mozambique: een uitdaging!
De weg naar Vilanculos verliep zo mogelijk met nog meer hindernissen: zie hierover ons volgend bericht over Muxungue...