Een dag in Livingstone, Zambia

Na een frisse (10°C) nacht in hun tentje, staan Evy & Wim rond 7u op. Onbijtgranen met yoghurt & een tasje koffie als ontbijt. Na het ontbijt rijdt Evy met Katie naar het Livingstone General Hospital, waar ze Wim afzet aan de Casualty Ward.

Evy rijdt dan Livingstone uit, door het Mosi-Oa-Tunya National Park, richting “ Tujatane”, de Tongabezi Trust School. Opletten is het op de weg: overstekende baboons & passerende giraffen zijn geen uitzondering! Eens aangekomen op de school, zet Evy zich achter de laptop.

Nadat ze eerst wat mailtjes en de online krant gelezen heeft, surft ze op het net op zoek naar nieuwe donoren voor het project. Momenteel wordt het project voornamelijk gedragen door privé mensen, meestal rijke toeristen die in de nabijgelegen Tongabezi Lodge (een nachtje logeren kost hier algauw $700!), die beslissen een kind te sponsoren, of die een maandelijkse bijdrage leveren aan het Feeding Programme. Deze privé-donoren zijn uiteraard meer dan welkom voor het project, maar geven niet de financiële zekerheid om deze school met 160 kinderen te kunnen blijven runnen.

En dus zoekt Evy naar nieuwe donoren, vooral voor hun interscholencompetitie van het performing arts programma en de sensibiliseringsactiviteiten rond HIV/Aids: grote bedrijven en overheidsinstanties in Zambia, maar evengoed NGO’s en charities in de UK en omstreken. Tussen al dat zoekwerk en het schrijven van nieuwe projectvoorstellen door, is er gelukkig ook tijd om te lachen met de kindjes, wat te kletsen met de manager (Beth, een jonge vrouw uit de UK) of met één van de (lokaal aangeworven) leerkrachten. En uiteraard is er de middagpauze met een lekker bordje nsima: een papje van maïsmeel en bonen- de nationale pla van de meeste Afrikaanse landen hier in de buurt!

Ondertussen registreert Wim de eerste patiënten op de casualty. Papieren in orde? (Jaja, ook in Zambia is de patiëntregistratie geen lachertje), parameters nemen (bloeddruk, temperatuur, gewicht). Na de registratie nemen de patiënten plaats in de wachtrij, tot de Clinical Officer (CO) hen kan onderzoeken. De CO heeft drie jaar gestudeerd en handelt voornamelijk aan de hand van beslissingsbomen. Na het onderzoek door de CO gaat de patiënt ofwel eerst langs de radiologie/echografie, ofwel meteen langs de apotheek, of eerst nog even langs de verpleegkundige voor een spuit in de poep!

Op de casualty ziet Wim veel mensen met snijwonden & breuken, maar helaas ook kinderen met oude uitgebreide & geïnfecteerde brandwonden, of volwassenen die van daken vallen.

In de namiddag schoolt Wim zich bij op de materniteit. Het is een unieke kans om toch iets in de praktijk te leren over bevallen en al wat daarbij komt kijken, aangezien hij in België niet verder kwam dan de theorie.

Na een ‘vermoeiende’ werkdag gaan Evy & Wim ook nog sporten in de Livingstone Country Club! Heerlijk oude koloniale gebouwen met een golf court, maar ook met een fitness en aerobic- & yogalessen. Na een uurtje zweten en zwoegen is het tijd voor een douche en een heerlijke budgetvriendelijke avondmaaltijd: instant noodles, ravioli uit blik, maar evengoed ook lekkere zelfgemaakte pasta bolognaise!

Verder brengt de avond rust: een spelletje pool, een beetje lezen, wat op de computer tokkelen, en op tijd naar bed! Want morgen is het weer een nieuwe werkdag!

In het weekend hebben ze wel al eens de bloemetjes buiten gezet. De lokale expats die ze in de sportclub en in de school hebben leren kennen,  zijn toffe mensen en prima gezelschap om pintjes aan de Zambezi rivier mee te drinken of de lokale restaurantjes te verkennen! 

10 dagen Botswana: Hoeveel mooier kan de wereld zijn?!

Van Windhoek zijn we oostwaarts gereden naar Botswana.  Een eindeloze route door de Kalahari Desert, waar de San/Bushman thuis zijn.  Alweer een legendarische plek als antropoloog! De grensovergang ging vlot en was een voorproevertje op het vlekkeloze verloop van de volgende 10 dagen!  Een confronterende quote aan het eerstvolgende tankstation bracht ons wel terug in de Afrikaanse realiteit, want Namibia was zo dunbevolkt dat we de chaos van het ‘echte’ Afrika bijna zouden vergeten... “Please do not give your ‘kind’ money to our street children.  They will use it to buy glue and to commit suicide. Rather give them fruit or veggies, than quick deaths. Thank you.”

Anderhalve boete later (één officiële - en één officieuze van overijverige flikken die een ‘creatieve’ bezigheid zochten na hun uren), zette onze route zich verder richting Maun, de uitvalsbasis voor de Okavango Delta.  Hoewel de quote anders zou doen vermoeden, ontmoetten we daar tal van vrolijke Botswanezen en een zeer fijne sfeer!

Botswana is gekend voor zijn exclusief toerisme en veel lodges zijn uitsluitend te bereiken.. per vliegtuig! Gelukkig vind je ook nog budgetvriendelijkere alternatieven, en dus konden we voor een veel lager budget dan oorspronkelijk gedacht drie dagen de Okavango Delta intrekken met een Mekoro ofte lokale variant van de kano. Onze gids en ‘poler’ was Kumo, en hij duwde ons met een lange stok vlot doorheen het water. Heerlijk om tussen de meanders te dobberen en ik was direct verkocht door de stilte, de waterlelies en het hoge gras. De Delta bestaat uit tal van eilandjes en wordt bewoond door zebra’s, olifanten, jakhalzen, hyena’s, wildebeesten, leeuwen en nijlpaarden! Nijlpaarden kwamen geregeld net iets te dichtbij om helemaal op ons gemak te zijn en “de tent konden we ook maar beter dichthouden voor slangen en andere reptielen”.  Ahum....  Maar hoe zalig was de bush walk, hoe romantisch de zonsondergang vanop ons bootje, hoe heerlijk rustig het zwemmeke en hoe niet-te-evenaren-mooi het landschap!

Na drie dagen nog dieper in de natuur gezeten te hebben dan anders, kwamen we terug terecht op het vaste land met stromend water en licht!  Amper bekomen van de fantastische ervaring,  wist Wim mij de dag erna gigantisch te verrassen met twee ticketjes voor een scenic flight by sunset over diezelfde Okavango Delta! Even snel bedisseld met het sympathieke personeel van de camping, terwijl ik een dutje lag te doen in de hangmat...  Wauw!!!  Absoluut een van de hoogtepunten van de afgelopen 8 maanden!!! Decadent, maar prachtig!

Nadien wilden we de zoutvlaktes bezoeken, maar opnieuw werden we geconfronteerd met nogal exclusief Botswanees toerisme.  Maar wie zoekt, die vindt, en dus bood het Nata Bird Sanctuary absoluut een waardig alternatief! Samen met vijftien Zuid-Afrikaanse bomma’s en bompa’s gingen we op zoek naar flamingo’s.  Opnieuw waanzinnig mooi, en het modderbadje van dat gebied was een gratis spa-behandeling waar mijn gekloofde voeten mij nog altijd dankbaar voor zijn!

Onze laatste dag in Botswana hebben we doorgebracht in Chobe National Park. In de plaats van drie dagen rondrijden op zoek naar beesten, hebben we de prijs van de naft geruild voor een boottochtje op de Chobe Rivier! De Afrikaanse olifant kan zwemmen, wie had dat gedacht! Zalig en voor de derde keer op rij een fantastische zonsondergang. Hoeveel mooier kan het nog worden?!

Morgen zijn we exact 8 maanden in Afrika. Nog een kleine 3 te gaan. Ik word zenuwachtig als ik dit schrijf. Het idee om iedereen terug te zien kriebelt enorm! Met een dubbel gevoel kijken we ook al wel eens naar een vacature of naar een plek om te wonen.  Onrust... De stress van ons Belgenleventje schrikt me voorlopig nog een beetje af en ik hoop dat ik het gevoel van geluk dat mij hier vaak overvalt mee zal kunnen nemen. Leven om te reizen en reizen om te leven.  Ik hoop dat iedereen zo’n passie vindt!

Work, like you don’t need the money

Love, like you have never been hurt before

Live, like there is no tomorrow

Hele dikke zoen!

Evy

Visiting Wim & Evy in The Land Of Sand (door Marjo)

Eindelijk is het me dan toch gelukt om mijn zusje en Wim een bezoekje te brengen.  Twee weekjes mee genieten in Namibië, het land of the endless horizons.   En dat klopt in elk geval!   Namibië is prachtig.  Met amper een tweetal miljoen inwoners in een land dat 25 keer zo groot is als België, is het overal rustig, er zijn dagen geweest dat we amper iemand zijn tegengekomen.    Een zaligheid, zo rustig, zo uitgestrekt, zo mooi.     

We hadden afgesproken dat ik zou meereizen met hen op dezelfde manier zoals  zij dat al maanden doen.   Met de tent en overlevend op noodles en pasta.  En dat is me prima bevallen, een beetje back to basics.   Maar ze zijn levensgenieters en hun echte Belgische roots nog niet vergeten, dus wordt er op tijd en stond ook wel geaperitiefd met het pintje en een zak chips (Wim moet toch ergens de verloren kilo’s van het  gezonde leven weer zien in te halen).    En natuurlijk wordt er ook wel eens uitgebreider gekookt, met een braai, barbecue dus, zoals dat hier heet, of trakteerden we onszelf op een uitje in een restaurant.   En dat gaat dan van sushi tot giraffe of zebra.   Heerlijk lekker, overigens.      Ze leven dus sober, maar met hier en daar een extraatje, vond ik het een prima way of life.  

Maar terug naar het land of sand, de prachtige woestijnen met de eindeloze duinen, echt zoals in de boekskes.   Adembenemend.   Wondermooi.    Onbeschrijflijk.    En de Namibiërs houden het eenvoudig.   De duinen krijgen hier gewoon een nummer. Dune 45 in Sesriem  en absoluut ook Dune 7 in Swakopmund zijn aanraders!   Omdat we alledrie de wintervakantie gemist hebben (wat erger voor mij is dan voor hen ;) ) , hebben we ons hartje toch nog even kunnen ophalen  door te gaan sandboarden.   Echt heel gelijkaardig met het snowboarden, maar wel zonder lift.    De duin gewoon terug te voet omhoog, dat is pas sport!    En voor Evy was het vooral racen naar beneden met een plank , met snelheden tot 60 à 70 km per uur.   En gaan!

Een streepje cultuur wilden we natuurlijk ook niet missen, dus een bezoekje aan de Damara  en de Himba, waren dan ook een must.   En omdat we soms echt zo weinig mensen tegenkwamen, was ik soms al bijna het gevoel van echt wel in Afrika te zijn kwijt.    Dat heb ik daar in elk geval teruggevonden.   Het kleurrijke Afrika met eeuwenoude tradities.   Volkeren die hun eigen dorp bouwen in the middle of nowhere en voor bijna alles zelf zorgen, zodat ze dus niet naar de supermarkt moeten gaan.    Een typische klederdracht  per stam, als is die klederdracht voor de vrouwen eerder schaars.    In monokini rondlopen is duidelijk niet vooruitstrevend.     Maar ik blijf een beha toch nog wel praktisch vinden.  Ik ben dan ook maar een gewone Westerling .... 

We hebben heel wat kilometers afgelegd met Katie, hun autootje, of moet ik een echte RAV 4 zeggen?! Ze heeft alle lastige wegen moedig getrotseert, want van een goede weg is er vaak geen sprake, laat staan dat er veel asfalt is.  Met drie pasten we er net in.    Katie is hier dus hun trouwe vriendin, hun huis en zelfs op tijdens mijn korte verblijf snap ik bijna waarom ze haar eigen faceboekpagina van hen gekregen heeft.  

Afrika zou Afrika natuurlijk niet zijn zonder enkele game drives in een Safaripark, Etosha.    Prachtige natuur, heel veel wild.   Massa’s zebra’s, wildebeesten, gemsbokken, springbokken, giraffen  én enorm veel zwarte neushoorns hebben we gezien.   Een echte zeldzaamheid!    Om een idee te geven, Wim en Evy hadden eerder 85  EUR per persoon voor betaald  (even een uitspattinkje  én de rhino’s zijn een nieuwe passie van Wim) en hebben er toen maar ééntje mogen  zien.   Lucky us dus!  Jammer genoeg hebben we de leeuwen moeten missen, maar dat is dan weer een goede reden om nog eens naar Afrika af te zakken.

Intussen zijn we terug in Windhoek beland, voor mij zit het er bijna op. 

Het was enorm leuk om hen terug te zien, ze zien er allebei heel happy, ontspannen en gezond uit!  

They are living the good life, want  het is zoals ze zeggen  ‘  ‘t zijn de zotten die werken’.

Merci dat ik even mee mocht reizen, ik heb er enorm van genoten.    Geniet nog van jullie laatste maanden, schatjes , en tot in juli! 

                                                                                                                                
Marjo

Een blij weerzien!

Intimiteit op Dune 45.

Inleefmoment in Dead Vlei.

Genieten op Dune 7.

Stoerdoenerij in Walvis Bay.

De grootste zeehondenkolonie in Afrika. Dat het stonk!

Himba meets modernity.

Dorst!

Kontjes keuren in Etosha.

Braai by night.

Cape Town, The Mother City!

Na 4 maanden en half doorheen Zuid-Afrika te reizen, was volgens locals de moment suprême aangebroken! Cape Town zou fantastisch zijn, niet te evenaren mooi en boeiend en dus waren onze verwachtingen hoog gespannen! We werden niet teleurgesteld.

Kaapstad als stad is anders dan de andere steden in Zuid-Afrika. Een pak minder chaos, een echt stadscentrum met historische gebouwen, veel design-winkels, koffieshops en barrekes.... Een stad naar Europese stijl dus. Aangenaam vertoeven, mooie kustlijn en de aanwijzigheid van de tafelberg zo vlak bij de stad is geweldig indrukwekkend!

De omgeving daarrond was nog veel indrukwekkender. Kaapstad ligt aan een baai, en het zicht vanuit Table View, de overkant van de baai is niet-te-evenaren-fantastisch! Wauw. Ook het Zuiden van Kaapstad is prachtig, met Cape Peninsula als hoogtepunt: de African Penguins op het strand in Simon’s Town, Cape Point (met standbeelden van ontdekkingsreizigers Da Gama en Dias!), de twelve apostels, Chapman’s Peak en Hout Bay. Wondermooie natuur en dat aan de rand van zo’n wereldstad. Uiteraard hebben we ook Robben Island bezocht, het eiland waar Nelson Mandela 18 jaar lang heeft opgesloten gezeten. Om dat te bezoeken terwijl we zijn biografie aan het lezen zijn is een hele ervaring... Cape Town is absoluut de moeite!

Wat ook de moeite was, was het weerzien met huisgenoot Arne en zijn vriendin Lore! Super tof, na al die maanden! Uitgebreid bijgebabbeld, met de nodige flessen Zuid-Afrikaanse wijn en Belgische Chimey!

Ons avontuur in Zuid-Afrika hebben we afgesloten met vier uur les kitesurfen op een prachtig lagoon. Al doende leert men - en vooral ook met vallen en opstaan  !

Zuid-Afrika is een fantastisch land. Dat de criminaliteitscijfers hoog zijn, hebben we helaas zelf mogen ervaren, maar Johannesburg, het South African National Youth Orchestra, Kruger NP, Blyde River Canyon, Drakensberg, de Wild Coast, Garden Route & Route 62, Winelands en Kaapstad zullen we nooit vergeten. Net zoals de vele Afrikaners, Xhosa, Zulu en andere sympathieke mensen die we onderweg hebben leren kennen.

We hebben ervan genoten.... en morgen steken we de grens over. Het voelt wat raar om Zuid-Afrika na al die maanden achter ons te verlaten, maar... Namibia, here we come!! Wat een zalig gevoel te beseffen dat Wim en ik nog maanden samen verder kunnen reizen. Er is niets liever dat ik nu zou doen en ik kan me geen beter gezelschap voorstellen. En met Marjo er vanaf volgende week even bij, kunnen we genieten van nog meer heerlijke compagnie. Ik ben een gelukkig mens.